Kulağımda Çığlık...

Yılmaz Özdil'in Sabah Gazetesindeki yazılarından biri geçti az önce elime...2007 yılında bir tanıdığının oğlu için hissettiklerini ve hissettirdiklerini kaleme almış...Metnin orjinali burda..




Yazıyı okuduktan sonra 2006-2007 yıllarında yaptığım askerlik aklıma geldi..Anneme "Anne ben Irak'a gidiyorum" dediğimdeki o ruh halim ve annemin o sessizliği aklıma geliyor. Ekliyor sonra "biz 1 haftadır biliyorduk oğlum ama yine de bir ümit olmaz diye umduk."

Askerden geldikten sonra öğreniyorum ki annem ve babam o yazının tamamını aslında yaşamışlardı.. 12 ay boyunca haber izleyemeyip, annemin ilk gideceğim haberini alınca nefes darlığı çekip kendini en yakın dükkana atıp sadece "oğlum!!" diyebildiğini, benim yüzümden sakinleştiricilere, doktorlara başvurduklarını öğrenince bir an düşündüm de ne zor askerlik yapmışlar.....

***